Piotr Ruczkowski, Podzial terytorialny panstwa oraz planowanie przestrzenne jako narzedzia (instrumenty) (pro)inkluzywnej polityki (koncepcji) prawa

Przyjęcie określonego modelu podziału terytorialnego państwa, a także określonej polityki w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego, mogą sprzyjać powstawaniu kryzysów i dysfunkcji polegających na nadmiernej koncentracji władzy, tworzeniu enklaw rozwoju gospodarczego i koncentracji ludności, przy jednoczesnej degradacji ekonomicznej, społecznej i depopulacji mniejszych jednostek osadniczych, a nawet całych regionów, tworzeniu obszarów o wysokim strukturalnym bezrobociu, obszarów biedy itd. Natomiast przemyślany i optymalny model podziału terytorialnego państwa oraz przyjęcie właściwych kierunków polityki planowania i zagospodarowania przestrzennego kraju, mogą stanowić skuteczne mechanizmy przeciwdziałania ww. negatywnym zjawiskom, a co za tym idzie – mogą być uznane za instrumenty (pro)inkluzywnej polityki państwa, czyli takiej polityki, która będzie przeciwdziałać asymetrii w rozwoju gospodarczym i społecznym. Jak się wydaje, można sformułować tezę o konieczności realizowania (pro)inkluzywnej polityki prawa. W tym ostatnim przypadku chodzi o przyjęcie takich rozwiązań prawnych, które będą służyły zapewnieniu równowagi w wymiarach politycznym, ekonomicznym, społecznym i ekologicznym.